Ενσυνείδηση: τι είναι (και τι δεν είναι)

Ενσυνείδηση: τι είναι και γιατί δεν είναι αυτό που σου πούλησαν

Η ενσυνείδηση έχει γίνει το νέο kale. Την έχεις δει παντού – σε podcasts, σε apps, σε διαφημίσεις ασφαλιστικών εταιρειών και εταιρειών γιαουρτιού. “Ζήσε στο τώρα”. “Παρατήρησε τις σκέψεις σου”. “Ανάπνευσε”.

Και μετά κλείνεις το app και είσαι ακριβώς εκεί που ήσουν.

Αυτό δεν είναι αποτυχία σου. Είναι αποτυχία του τρόπου που σου παρουσίασαν την έννοια.

Τι είναι η ενσυνείδηση – πριν τη μετατρέψουν σε brand

Ενσυνείδηση δεν σημαίνει ηρεμία. Δεν σημαίνει ότι σταματάς να σκέφτεσαι, δεν αγχώνεσαι, δεν θυμώνεις. Δεν είναι κατάσταση που πετυχαίνεις αν κάνεις αρκετά λεπτά διαλογισμό.

Είναι κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο μαζί: να παρατηρείς τι γίνεται μέσα σου, χωρίς να το κρίνεις αμέσως και χωρίς να τρέξεις να το αλλάξεις.

Να βλέπεις ότι αγχώνεσαι – χωρίς να αγχωθείς που αγχώνεσαι. Να παρατηρείς ότι θυμώνεις – χωρίς να καταπιείς τον θυμό ή να τον εκτοξεύσεις. Να είσαι εκεί όπου είσαι, με ό,τι υπάρχει, χωρίς να το επεξεργάζεσαι αμέσως.

Αυτό ακούγεται βαρετό. Δεν είναι.

Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο

Το μυαλό μας έχει μάθει να κάνει δύο πράγματα αντανακλαστικά: να πηγαίνει στο παρελθόν (τι έγινε, τι έπρεπε να πω, γιατί έκανα εκείνο) ή στο μέλλον (τι θα γίνει, πώς θα τα καταφέρω, τι αν…). Το παρόν είναι το μέρος που σπάνια μένουμε.

Και δεν είναι τεμπελιά. Είναι ότι το παρόν μερικές φορές περιέχει πράγματα που δεν θέλουμε να δούμε. Άγχος. Κόπωση. Θυμό. Μοναξιά. Και είναι πιο εύκολο να σκεφτείς τι θα κάνεις το Σαββατοκύριακο ή να ξανασκεφτείς τι έπρεπε να πεις στη χθεσινή συζήτηση.

Η ενσυνείδηση δεν ζητάει να χαρείς αυτά. Ζητάει να τα αφήσεις να υπάρχουν για λίγο, χωρίς να τρέξεις.

Στην πράξη – και όχι με app

Δεν χρειάζεσαι ειδικό χώρο, ειδική μουσική, ειδικό δάσκαλο. Χρειάζεται μια συνήθεια: να σταματάς για λίγο και να ρωτάς “τι γίνεται τώρα;” – όχι ως φιλοσοφικό ερώτημα, αλλά ως πρακτικό.

Τι νιώθει το σώμα μου αυτή τη στιγμή; Πού είναι η ένταση; Τι σκέφτομαι; Τι συναίσθημα υπάρχει κάτω από αυτή τη σκέψη;

Και μετά – απλώς να το δεις. Όχι να το λύσεις. Να το δεις.

Αυτό είναι ενσυνείδηση. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.