Γυναικεία αυτοϊκανοποίηση: η περιττή ντροπή

Κάποια στιγμή στη ζωή σου, ένιωσες ότι πρέπει να κρύψεις κάτι που έκανες μόνη.

Ίσως να μην το θυμάσαι καθαρά. Ίσως να μην υπήρξε συγκεκριμένη στιγμή – απλώς κάπως, σιγά σιγά, κατάλαβες ότι αυτό δεν λέγεται. Δεν παραδέχεσαι. Δεν ρωτάς. Σίγουρα δεν το συζητάς στο τραπέζι της Κυριακής.

Και αν κάποτε ρώτησες μια φίλη, πιθανόν η απάντηση ήρθε με χαμηλωμένη φωνή. Ή με γέλιο που δεν ήταν εντελώς άνετο.

Τι λέει η έρευνα – και τι αποσιωπά

Ας ξεκινήσουμε από τα νούμερα, γιατί είναι αποκαλυπτικά.

Σε μελέτες για τη γυναικεία σεξουαλικότητα, το ποσοστό γυναικών που αναφέρουν ότι αυτοϊκανοποιούνται κυμαίνεται μεταξύ 50-80% – ανάλογα με τη χώρα, την ηλικία, και πόσο άνετα νιώθουν να απαντούν αληθινά σε μια έρευνα. Το ποσοστό αντρών είναι σταθερά υψηλότερο – και σχεδόν κανείς δεν το αμφισβητεί ή το κρύβει.

Αυτή η διαφορά δεν είναι βιολογική. Είναι κοινωνική.

Ταυτόχρονα, έρευνες δείχνουν ότι γυναίκες που αυτοϊκανοποιούνται τακτικά έχουν μεγαλύτερη σεξουαλική ικανοποίηση στη σχέση, καλύτερη εικόνα σώματος, και – ενδιαφέρον αυτό – χαμηλότερα επίπεδα άγχους. Όχι γιατί ο αυνανισμός είναι “θεραπεία”, αλλά γιατί η επαφή με το σώμα σου έχει παρενέργειες: μαθαίνεις να το ακούς, να το εμπιστεύεσαι, να το θεωρείς δικό σου.

Η ντροπή δεν διαλέγει ποιες πείθει

Υπήρχαν πάντα δύο ομάδες γυναικών απέναντι στη ντροπή για τον αυνανισμό.

Η πρώτη την εσωτερίκευσε – σταμάτησε, έκρυψε, ένιωσε ένοχη. Συχνά αυτές ήταν γυναίκες με πιο αυστηρό θρησκευτικό ή οικογενειακό πλαίσιο, με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση ή με ιστορία ντροπής γύρω από το σώμα τους.

Η δεύτερη αντέδρασε – μίλησε δυνατά, διεκδίκησε, αρνήθηκε να σιωπήσει.

Και οι δύο ήταν υπό την επίδραση της ίδιας ντροπής. Απλώς κινήθηκαν προς αντίθετες κατευθύνσεις.

Αυτό είναι σημαντικό να το καταλάβεις: το να διεκδικείς κάτι επειδή σε καταπίεσαν δεν είναι το ίδιο με το να το απολαμβάνεις. Μπορείς να μιλάς ανοιχτά για τον αυνανισμό και να μην έχεις ουσιαστικά επαφή με τη δική σου απόλαυση. Μπορείς να χρησιμοποιείς sex toys γιατί “έτσι πρέπει να είσαι” και να έχεις χάσει εντελώς τη σχέση με αυτό που πραγματικά σε ευχαριστεί.

Η ντροπή έχει πολλά πρόσωπα. Δεν φοράει πάντα στολή συντηρητισμού.

Τι χάνεις όταν δεν γνωρίζεις το σώμα σου

Η γυναικεία σεξουαλικότητα έχει συχνά περιγραφεί στη βιβλιογραφία ως “non-linear” – σε αντίθεση με το πιο γραμμικό μοντέλο που αποδίδεται παραδοσιακά στην ανδρική. Αυτό δεν σημαίνει “πολύπλοκη” με την έννοια “δύσκολη να καταλάβεις”. Σημαίνει ότι η επιθυμία, η διέγερση και η ικανοποίηση δεν έρχονται πάντα με τη σειρά που νομίζουμε – και επηρεάζονται βαθύτερα από το συναίσθημα, το πλαίσιο, την εικόνα εαυτού.

Αυτό σημαίνει ότι αν δεν έχεις περάσει χρόνο με τον εαυτό σου – σεξουαλικά – δεν ξέρεις τι θέλεις. Και αν δεν ξέρεις τι θέλεις, δεν μπορείς να το ζητήσεις. Και αν δεν μπορείς να το ζητήσεις, μένεις είτε σιωπηλή είτε εξαρτημένη από το τι θα μαντέψει ο άλλος.

Ο αυνανισμός δεν είναι “λύση όταν δεν έχεις σύντροφο”. Είναι ο τρόπος που μαθαίνεις τι σε ευχαριστεί – ανεξάρτητα από το αν έχεις σύντροφο, ανεξάρτητα από το αν εκείνος “τα κάνει σωστά”.

Είναι, με μια έννοια, βασική εκπαίδευση. Για το σώμα σου. Που είναι δικό σου.

Για τα sex toys – και την παγίδα που κρύβουν

Η αγορά sex toys έχει εκτιναχθεί τα τελευταία χρόνια – και αυτό είναι ταυτόχρονα καλό και ενδιαφέρον σημάδι. Καλό, γιατί δείχνει ότι η ντροπή μειώνεται. Ενδιαφέρον, γιατί η αύξηση συμπίπτει με έναν πολιτισμό που κάνει την “σεξουαλική χειραφέτηση” aesthetic.

Και εδώ η ερώτηση αξίζει να γίνει: χρησιμοποιείς ένα sex toy γιατί σε ευχαριστεί, ή γιατί σε κάνει να νιώθεις “σωστή” – open-minded, modern, sex-positive; Δεν υπάρχει κρίση στην ερώτηση. Υπάρχει μόνο η πρόσκληση να κάνεις τη διάκριση.

Γιατί όταν οτιδήποτε γίνεται για το κοινό και όχι για τον εαυτό, η απόλαυση χάνεται – ακόμα και αν το αποτέλεσμα φαίνεται ίδιο από έξω.

Η ερώτηση που αξίζει να κάνεις στον εαυτό σου

Αυτοϊκανοποιείσαι γιατί το θέλεις, ή γιατί πρέπει/δεν πρέπει;

Και τα δύο είναι απαντήσεις υπό εξωτερική επίδραση. Η μία από την καταπίεση, η άλλη από την αντίδραση σε αυτήν.

Η ερώτηση που πραγματικά μετράει είναι: τι θέλει το σώμα μου; Τι με ευχαριστεί εμένα – όχι ως statement, όχι ως performance, όχι ως απόδειξη ότι είμαι “χειραφετημένη”;

Γιατί η χειραφέτηση που γίνεται για να αποδείξεις κάτι στους άλλους δεν είναι χειραφέτηση. Είναι απλώς άλλη μορφή ζωής για τη γκαλερί.

Και το σώμα σου αξίζει κάτι παραπάνω από αυτό.